MBABAR MISTERI DONGENG PUTHUK WATU KAMBANG
Penulis : Siswo Nurwahyudi<episode 7>
VII. TAMU PENELITI SAKA NEGARA WALANDA
Nalika mobil tak
puter mundur ing plataran nuju garasi isih keprungu swara pungkasane adzan
maghrib. Sakjane dudu wujud garasi mobil sing lumrahe khusus kanggo mapanake
mobil, nanging mung landhesan paving trapesium warna abang lan pepayonan sirap
saka duk kang tinata rapi lan rinengga hiasan sarwa etnik nusantara, rangkane
kayu jati lawas bekas bongkaran pasar desa. Wong kakangku pancen ora nate duwe
mobil, ya ora bisa stiren mobil dhewe mula arang-arang ana mobil sing cumondhok
ing kene. Cekake, garasi iki minangka ruang serbaguna terbuka sing kena kanggo
maneka fungsi. Ambane ana yen nem meter lan dawane kira-kira wolung meter,
mapan mojok ing plataran sakiwane omah mepet tapel wates pager bata sing
dijarag tanpa diplester, mujure mengetan turut tritisan selokan rinajeg rapet
kembang puring maneka warna. Plataran sisih ngarep omah iki pancen ora nganggo
pager kayu utawa tembok kaya tangga kiwa-tengen, nanging dirajegi tanduran urip
kang tansah tinata rapi kawit biyen mula.
Aku sakloron nuli
klentreng-klentreng nyangking gawan nuju nyang omah, pikiran lan ati isih
kegawa rasa eram marang kedadeyan nyalawedi ing daleme Simbah awan mau.
Dhadhaku dhewe isih rinasa dheg-dhegan lan jangkahku kalah rikat karo kangmasku
sing sakjane uga kurang sigrak. Nembe wae munggah tlundakan teras wis dipapag
mbakyu ing ngarep lawang.
“Sukur Alhamdulillah
wis padha bali. Wis kana ndang resik-resik awak terus gek ndang madhang bareng.
Koko tak critani, berita penting”, ujare mbakyu ipe sinambi nampani gawan ing
tanganku.
“Berita apa?”,
pitakone kangmasku.
“Penting pokoke. Koko
wae tapi”, jawabe mbakyu sinambi balik kanan nuju nyang ruang makan.
Krungu ujare mbakyuku
ipe ngono mau atiku tambah trataban. Gek bakal ana kedadeyan apa meneh?
Disurung rasa penasaran aku enggal nuju kamarku, njur reresik awak lan ganti
penganggo sing nyantai nuju meja makan. Ing meja wis tinata samubarang masakan sing
aromane kasil ngrogoh nepsu manganku. Atiku isih krasa trataban nalika nyawang
mbakyu sing lagi iwut ing sisihku, pikiranku isih kaliput rasa penasaran. Aku
njur nyeret kursi njur lungguh ngadhep meja makan sinambi nata ati lan
pikiranku, disusul mbakyuku ipe nyorohke piring sinambi mesem manis. Esem
manise sing pancen tulus kuwi kasil ngredhem atiku mbaka sethithik.
“Wis kono ndang
dikawiti, gak usah ngenteni kangem. Mileh dhewe, cempedhing godhong tela sambel
teri apa lodheh kluweh? Saksenengem kono”, ujare mbakyu nyuwara rada banter
kaya nyeja kareben dirungu kangmasku.
“Cempedhing sambel
teri wae, cung. Mbakyumu nek nglodheh ndowerna lambe. Ha…ha…ha…”, keprungu
swarane kangmasku saka njero kamare.
Aku mung bisa mesem,
ora krenteg sumaur najan mung sakecap. Dak sawang ing sisihku Mbakyu katon
sewot, lambene ngisor modot karo sirahe maju digelang-geleng kaya wong India
nyang film ngana kae. Let sedhela kangmasku wis nyusul mapan lungguh ing
ngarepku nuli disusul mbakyuku ing jejere. Aku wong telu wusana kelem ing
sedhepe masakane mbakyu ipe sing pancen nyamleng khas masakan ndesa. Mbakyu
dhewe ya katon tlaten ngladeni aku lan kangmasku kaya ngladeni bocah cilik
umbelen sing butuh dicreweti yen lagi mangan. Kangmasku sajake ya emoh kalah,
katone malah njarag macak ngalem kaya bocah cilik marang simboke. Ing batin aku
kepingkel dhewe nyawang solahe pawongan sajodho sing banget unik ing ngarepku
iki.
Aku lan kangmasku
isih durung mingket saka meja makan, dene mbakyu wiwit reringkes mbaresi meja
makan. Sajake kangmasku marem banget marang masakane bojone, olehe ngalembana
kaya ora kendhat. Dene sing dialem kaya ora ngrewes, nanging aku bisa nggraita
yen mbakyu ya rumangsa seneng antuk pangalembana.
“Wih…, manteb tenan
Kang sambel terine. Coweke nganti mengkilat tak koreti”, aku nyoba mecah
swasana.
“Jelas manteb, sambel terine mbakyumu kuwi
andalan kanggo neluk cintaku. Ha..ha..ha….! Rak ya ngono ta yang? Ha…ha…ha….!”,
ujare kangmasku.
“Halaah….
Mbelgedhes!”, saute mbakyu mesem mlengos.
“Eemm…. Aku njaluk sepura,
esuk mau wis gawe gelamu. Jebule aku iki pancen wis tuwa, wis wiwit pikun.
Kunci wis tak lebokke mobil kok tak goleki nyang kamar. Ha…ha…ha…. Jebule
bojomu iki mulai pikun. Sepurane sing akeh ya, muga-muga sesuk gak kleru
ngeloni bojone wong. Ha….ha…ha….!”
“Mboyak… gak urus!”,
saute mbakyu.
Aku setengah kaget
krungu tembunge kangmasku. Nanging aku wis nggraita kang dikarepake nalika wong
lanang tuwa iku ngedhepake mripat marang aku. Kabeh kedadeyan ing omah kidul
aja nganti mbakyu weruh. Meh wae aku arep nyritakake kabeh kedadeyan sedina mau
marang mbakyu. Aku uga njur menehi isyarat kedhep marang kangmasku tandha
sarujuk sing dijawab esem cilik lan manthuk alon. Keprungu anggunge perkutut
sesautan saka teras lan mburi omah, kangmasku enggal mingset ngadeg terus
tumuju menyang teras. Aku ya njur nyusul kangmasku ora lali pamitan mbakyu sing
isih nutugake reresik sisa pesta cilik ing meja makan.
*****
Watara jam wolunan
bengi aku wong telu jejagongan ning teras kaya sabene dikancani kopi lan
cemilan kripik gedhang lan tempe goreng. Kangmasku muter lirih lagu blues saka
hp-ne, angin ketiga sing sabene ngilir nggeret hawa atis tanpa kendhat wengi
iki ora sepiroa krasa ngiris balung. Mula wengi iki krasa luwih nyaman
jejagongan ing udara terbuka kaya saiki iki.
“Jaremu mau ana
berita penting, berita apa?”, pitakone kangmasku.
“Ya, sore mau ana
tilpun ka Prancis, sesuk arep ana tamu ka Landa ape rene?” jawabe mbakyu.
“Landa? Kok sesuk wis
tekan kene?”
“Ho-oh, wong Landane
posisine wis nok Indonesia. Sampeyan sesuk isa nampa pa gak? Wonge njaluk
kepastian.”
“Ya isa, wong adoh
saka paran manca mosok arep tak tulak.”
“Mulane aku taren
dhisik, tekon dhisik. Ngko nek aku salah mbok gremengi neh.”
“Lhoh… nek saiki
malah arep tak ambungi kiwa-tengen ping satus wolulikur, ha…ha…ha….!”
“Modelem, gak isin
enek adhike nok kene.”
“Ora, wong adhikku
dhewe, ha…ha..ha….!”
“Wis menenga sik. Tak
tilpuna wonge, mumpung enek sampeyan.” Ujare mbakyuku karo nyandhak hape.
Ora let suwe tilpune
mbakyu wis klakon sambung. Sing njalari aku kaget kepati nganti ndomblong olehe
mbakyuku guneman ing tilpun nganggo basa asing sing aku ora ngerti. Sing tak
ngerteni mung lamat-lamat kaya basa Perancis, kala-kala campur basa inggris.
Olehe ngethupyus rembugan kok katon lancar, saka antawecanane sing keprungu
cetha amarga tilpune di speaker banter sing kana kok uga nyambung kepenak. Yen
guneman basa Jerman utawa basa Landa aku isih bisa mangerteni awit aku lumayan
lancar nguwasani, nanging iki aku mung bisa nebak sithik-sithik kaya pancen
basa Perancis. Nanging kok eram, mbakyuku bisa lancar tanpa ana sing
kamisosolen utawa piye ngono? Antarane percaya lan ora, wengi iki aku jan gumun
setaun tenan. Olehku ndomblong plenggang-plenggong sajake disetitekake kangmasku,
aku kaget nalika keprungu guyune kangmasku lirih nanging kepingkel-pingkel.
“Kok kaya basa
Perancis ta Kang?”, pitakonku
“Bener cung. Prancis.”
“Mbakyu kok katone
lancar?”
“Lho… bojone sapa?
Mbakyune sapa? He…he…he…!”, tangane
kakangku njempol loro.
Mak nyut, aku lagi
kelingan yen bojoku nate crita yen mbakyu ipe iki biyen telung puluhan tahun
urip nyang Bali dirabi pelukis asal Perancis. Njur wusanane pisahan apik-apik
amarga mbakyu ora kersa diboyong mulih menyang Perancis. Nanging kepriye larah-larahe
bisa rabi oleh kangmasku iki aku sing durung mudheng babar pisan.
“Apa sing nyang
tilpun kuwi mantane Mbakyu ya Kang?”
“Ya cung. Saiki wis
nyedulur, wong pancen wis diniyati seduluran. Ya sedulur ya kolega, sahabat uga
partner kerjaku sing setia kawit biyen mula nalika dheweke isih dadi bojone
mbakyumu iki.”
“Oo… ngono ya Kang?”
“Biyen sing
nggathukke aku karo mbakyumu ya dheweke. Yen tak pikir-pikir kok kaya
serah-terima piala bergilir, kojure aku karo mbakyumu kok ya gelem.
Ha…ha…ha…..! Mantenanku biyen ya dhekne kabeh sing mbandhani, aku trima bandha
abab thok. Ha…ha…ha….!”
“Pancen jodho ora
kena semono ya Kang? Nyatane sampeyan karo mbakyu ya katon cocok lan harmonis.
Sempurna pokoke.”
“Piye yang?”,
pitakone kangmasku marang bojone sawise ngreti yen olehe tilpunan wis rampung.
“Landane wis sesasi
kontak liwat email karo dhekne. Jare kunsultasi masalah penelitian ilmiah, enek
buku saka Jawa nok Leiden kana sing butuh wong sing kenek dijak omong. Sing
eroh bongkot-pucuke hurup Jawa kuna. Mangkane terus diarahna nok sampeyan,
merga dianggep sampeyan mumpuni tur critane nyangkut jeneng-jeneng desa nok daerah
kuthane awake dhewe iki. Landane emoh dipandu wong sing wis ahli sarjana,
njaluke wong sing kaya sampeyan. Bareng dicritani akeh-akeh tentang sampeyan langsung
cocok. Landane sore mau ya wis tilpun aku bereng, tengah wengi koko wis teka
numpak sepur. Nginepe nok hotel”, jlentrehe mbakyu kanthi serius.
“Lha terus pentinge
sing ngendi?”
“Ah… sampeyan iki nek
dijak omong angel pahame. Pentinge kuwi ya sesuk enek tamu saka Landa mbutohna
sampeyan.”
“O, ngono?”
“Ya iya leh, kok….”
“Ya wis, ra usah nesu
ndhak aku saya gemes pengin ngambung.”
“Ih.. moh, risi aku. Tuwek-tuwek
kok….”
“Ha…ha…ha….!” guyune kangmasku
renyah njeplak tur njarag mbanyol marakke kabeh melu ngguyu.
Jejagongan sabanjure
dikebaki pitakonan kira-kira apa sing dikarepake wong Landa kuwi. Wong telu
diskusi rada serius ngrembug sing mung isi pitakon tanpa batangan, mung mangira-ira
kemungkinan-kemungkinan sing bakal diadhepi yen landane teka ndhayoh sesuk. Tumrapku
dhewe iki kesempatan langka, lan ndadekake saya penasaran. Wis suwe dak rungu crita
yen referensi tentang Indonesia sing lengkap malah anane ing negara Walanda
kana. Salah sijine sesuk bakal nyupatani dhewe proyek penelitian ilmiah sing langsung
dilakoni dhewe dening wong Landa. Kebeneran basa Landaku lumayan lancar, bakale
bisa mbantu dadi translater.
*****
Tengah wengi, ing
balkon mburi aku ngadeg ngrerem mripat. Napasku dak tata, konsentrasi marang
indra pangrungon. Wengi iki aku wis niyat ajar ngendhalekake indra pangrungonku
sing kerep gemrembyeng ora karu-karuwan. Sethithik mbaka sethithik wiwit bisa
dak tata, nanging awak krasa gemeter lan kringet gobyos nelesi sakojur awak. Nadyan mangkono
tetep tak peksa sakuwate murih yen wengi ora ngreridhu istirahatku. Lagi nedheng-nedhenge
konsentrasi aku keprungu swarane sepur saka kadohan, mula konsentrasiku dak
pantheng marang swara kuwi. Angkahku dak anggo media latihan pisan mumpung
swara sepur kena kanggo pathokan awit swarane sing khas gampang dibedakake karo
swara liyane. Swara sepur nuli keprungu cetha, malah rumangsaku swarane wong omong-omong
ing njero sepur uga keprungu lamat-lamat. Mak dheg, aku kelingan yen wengi iki
ana wong Landa calon dhayohe kangmasku arep teka numpak sepur. Ora krasa
mripatku wis taklekke, lan konsentrasiku buyar sanalika.
Sinurung saka
penasaran sapa ta sejatine wong Landa kuwi, kepriye wujud dedeg piadeg lan rupane,
rikat aku mlumpat bleber nuju stasiun. Jangkahku lelumpatan kanthi ati-ati
liwat papan-papan sing rada peteng supaya aja nganti konangan pawongan liya. Lan
aja nganti tekaku kedhisikan tekane sepur ing stasiun. Olehku mudhun tak
jangkani rada adoh ing dheretan pertokoan wetan stasiun sing wis padha tutup. Dak
rasa aman aku nuli mlumpat mudhun, banjur rerikatan mlaku menyang stasiun,
langsung njujug pintu keluar penumpang nganjir bareng tukang becak lan tukang
ojek. Ora let suwe sepure wis tekan, dak sawang saka kene lawange gerbong wis
padha mbukak. Atiku trataban amarga penasaran campur kuwatir dikonangi, mangka
sesuk mesthi bakal kepethuk. Mula ngadegku dak gawe rada nyisih ndhelik ing
antarane para tukang becak lan tukang ojek apadene para penjemput. Sikepku dak
gawe anteng, ora thingak-thinguk kaya sing liyane.
Para penumpang wiwit
mbrubul metu, panyawangku dak pantheng nyetitekake siji mbaka sawiji penumpang
sing metu saka pintu keluar penumpang kuwi. Aku emoh kliwatan siji-sijia penumpang
sing mbrubul metu. Nanging nganti gusis lan korine ditutup dening petugas
stasiun babar pisan ora dak temoni wong Landa sing liwat. Nyoba dak takokake
sawatara pawongan ya padha ora meruhi ana penumpang bule sing metu saka
stasiun. Kuciwa banget rasane, wis kaningaya kok ora nemu begja. Nanging kepriye
meneh wong aku durung nate wanuh utawa kepethuk rupane bule Landa calon tamune
kangmasku. Lanang apa wadon, tuwa apa nom, dedeg-piadege piye ya durung ngreti.
Nanging aku yakin banget yen ora katon bule Eropa babar pisan. Wusana kanthi
kuciwa lan rasa penasaran sing muspra dak jangkahake sikilku menyat saka
stasiun. Angin sing krasa semribit lagi ngemutake aku yen pranyata aku mung
nganggo kaos kutang lan kathok kolor. Aku mesem kecut nggeguyu awakku dhewe
sing setengah wuda kok lunga nganti tekan stasiun, mangka nyang kana ora ana
tunggale pawongan sing keklamben kaya aku. Krana isin karo awakku dhewe, sawise
mapan ing panggonan remeng tur aman enggal dak sengkakake anggonku lelumpatan
bali mulih turut wuwung lan wit-witan. Tekan balkon omah langsung mudhun andha
nuju kamarku niyat istirahat.
*****
Esuk aku tangi gragapan
awit ing njaba kana wis katon padhang, pitik pelung kluruk ngungklung, ayam
ketawa nyekiklik. Semono uga manuk-manuk parkit lan glathik pathing cruwet. Enggal
aku nyandhak andhuk mlebu kamar mandi, njur jebar-jebur adus kramas pisan. Metu
saka kamar mandi krasa seger sumyah, terus milih-milih klambi sing cocok ing njero
lemari awit bakal ana tamu penting. sawise nemu sing tak anggep cocok enggal
dak anggo, mutar-muter sedhela ngarep kaca lemari terus njungkati rambut tak
tata sakrapi-rapine. Ora lali semprot-semprot minyak wangi, nganti yakin ora
ana sing nguciwani njur menyat metu nuju ruang tamu.
Ing ruang tamu kosong
ora ana pawongan mangka wis jam setengah pitu, nanging tivine mekan nyiarake
berita pagi. Aku thingak-thinguk nggoleki mbakyu utawa kangmasku kok ora katon.
Sabene kangmasku yah mene iki isih iwut ngrumati tetandurane ing plataran lan mbakyuku umeg
reresik njero omah. Nanging tak inguki liwat cendhela lan lawang mburi kok
padha ora katon. Jangkahku dak terusake menyang teras ngarep, ing meja teras
wis sumadya kopi rong cangkir karo teh manis rong gelas ngapit sepiring kucur
lan nagasari. Aku lungguhan ana teras nyruput kopi lan nyawel kucur siji
dikancani anggunge perkutut ing gantangan.
“Lha iki apa. Tak goleki
kok jebul wis nok kene.” Swarane mbakyuku ngagetake aku.
“Ya, mbakyu. Lagi sawetara
kok”, jawabku sawise kepeksa ngulu kucur.
“Kok wis mlipit
pacakanem, ape lunga nok ndi?”
“Ora kok yu, ana
ngomah wae. Nunggu tamu Landa teka, mosok arep ditemoni awut-awutan.”
“Oo.. ya wis nek no. kana
sarapan dhisik.”
“Mengko wae Yu bareng
kange. Kange nyang ndi Yu?”
“Kae nok kantore
ngguri kae. Wong ape enek tamu kok gak ndang siap-siap apa piye ngono leh.”
“Wis benke wae Yu,
yen wis njogrog ning kantore ora kena diganggu.”
“Ya ogak leh, wong
ape nyambut tamu wong manca.”
“Ya wis ben ta Yu,
mengko yen tamune teka aku sing ngabari kange.”
“Esuk-esuk wis
ngrasani wong, ayo sarapan.” Swarane kangmasku ngagetake.
Jebul kakangku wis
ngadeg ing tritisan teras ngarep cedhak kembang ceplok piring karo mesam-mesem.
Nuli munggah teras sinambi nyawang aku saka pucuk rambut nganti tekan pucuk
sikil wongsal-wangsul. Banjur njangkah nyeraki aku, lengen klambiku dijewer
diambu. Bali kakangku ngguyu marem, tangane malang kerik dhadha sak sirahe
ditarik mundur nyawang aku mengisor-mendhuwur.
“Jian nggantheng
tenan adhiku siji iki, yen klamben sarwa pantes miyayeni. Ambune wangi pisan. Wis
siaga nyadhong dhayoh Landa tenan sajake. Ha…ha…ha…!”
“Ya Kang. Piye? Ana sing
kurang apa ora Kang?”
“Wis, wis matoh jare
mbakyuem. Ha…ha…ha…..!”
“Ya, kuwi lho terok
adhikem kono. Mosok arep nyadhong tamu penting kok ambune ijek lebus kaya
wedhus”, saute mbakyu karo epek-epeke nutup irung.
Keprungu guneme
mbakyu guyune kakangku tansaya banter, nanging enggal mangkat mlebu omah. Let sedhela
wae wis keprungu swarane wong adus gebyar-gebyur sinambi anil irama lagu barat.
Tanganku dicandhak mbakyu ipe menyat langsung digandheng diajak sarapan nyang
meja makan. Ing meja makan wis cemepak pecel mujaer lalapan kacang panjang lan
kemangi uga ana gedhang ulin satundhun. Piring sendhok lan gelas uga wis cemawis,
nanging aku panggah ngenteni kakangku. Rasane luwih sedhep yen sarapan
bareng-bareng kaya sabene. Mula mbakyu wiwit mbengoki kakangku diakon cepet
awit wis tak enteni sarapan ing meja makan.
Rampung sarapan, aku
lan kakangku menyang teras lungguh jejagongan niyat nyadhong tamu sing durung
weruh jam pira bakal tekane. Kaya ora ana bahan rembugan, aku lan kakangku
jinem anteng nyawang lurung ngarep omah, nyawang endahe kekembangan ing
plataran. Dak sawang kakangku bola-bali unjal ambegan landhung sajak ana sing
dianam ing pikirane, kawistara uga saka pandulune sing ora pati jenak. Lambene ora
kendhat nyemburake keluk saka pipa cangklong, bola-bali bokonge diingsret ing
kursi sing dilungguhi. Dina iki arep ana tamu manca sing bakal teka nanging ora
ana hubungane karo karya lukisan kaya adate tamu manca sing mertamu mrene. Tamu
sing iki sajake beda karep beda urusan, menawa bab kuwi sing ndadekake
kangmasku gelisah nganti kaya ngene iki.
Ati iki saya trataban
nalika ana sawijining mobil mandheg ngarep omah. Mobil werna silver mawa ornamen tulisan lan logo
sticker cutting sing nuduhake mobil duweke sawijining hotel berbintang ing kutha
cilik iki. Aku lan kakangku enggal menyat ngadeg bareng tanpa semayan. Saka pintu
sopir metu sawijinging wong lanang nganggo uniform resmi hotel terus mbukak lawang
sing sisih mburi. Saka lawang mburi metu pawongan wadon rambut ireng ketel
potongan sepundhak kekalung slayer bathik pekalongan. Dedeg piyadege lan praupane
kaya nate tak kenal nanging kepethuke nyang ndi aku ora kemutan. Si sopir bali
mlebu mobil meneh, dene si wanodya langsung nuju plataran bablas menyang teras.
“Kulanuwun”, dheweke uluk
salam kanthi sopan.
“Mangga”, semaurku
karo kangmasku bareng.
“Kula ingkang kala
wingi sonten tilpun badhe sowan mriki”, ujare sinambi mesem lan ngajak salaman
sing nuli ditampa dening tangane kangmasku.
Aku lan kangmasku
thingak-thinguk nyawang wong wadon kuwi lan nyawang mobil bola bali, dene tangane
wong wadon iku isih dicekethem kangmasku. Sajake apa sing digoleki kangmasku
padha karo aku, endi bule landa sing jarene arep teka, saiki sing katon teka kok
wong wadon Jawa.
“Lha tamu saking
Landi sing badhe mriki pundi nggih?” pitakone masku sinambi nglukar salaman.
“Nggih kula niki
tamunipun, Pak”, jawabe wong wadon kuwi sinambi ngenalake jeneng lengkape pisan.
“Lho.. njenengan rak
piyantun Jawi, terosipun tamune bule saking Landi”, ujarku nimpali.
“Napa kula dipun
parengaken lenggah nggih?, tamu wadon iku nyela.
“Oo.. inggih. Mangga-mangga
lenggah mriki Jeng”, jawabe kakangku.
“Ee.. enek tamu ta ki
maeng. Kok ga enek sing ngandari aku leh?”, mbakyu ipe sing dumadakan wis
ngadeg tengah lawang.
“Inggih bu, kula sing
tilpun kala wingi sonten.”
“Lho… njenengan?”
“Inggih bu, kula.”
“Mosok leh? Wong wingi
tilpun ngangge basa Inggris kok sakniki saged cara Jawi leh?”, pitakone mbakyu
sajak ora precaya.
“Nuwun pangapunten
sakderengipun, panci leres saestu. Nggih kula niki tamu saking Landi menika.”
Aku wong telu cingak
plenggang-plenggong pandeng-pinandeng. Dene tamu wadon iku mesam-mesem sambi
mbukak tas sing dicangklong ngetokake berkas lan paspor banjur diaturake marang
mbakyu. Aku lan kangmasku rikat melu nyetitekake paspor lan visa sing ana
astane mbakyuku. Sawise cetha lan paham kaya kompak bareng anggone nyawang tamu
wadon iku mendhuwur-mengisor ambal mbuh ping pira. Sing disawang panggah mesem
ngujiwat. Aku dhewe ya eram lan kaget setengah percaya jebul tamu Walanda ing ngarepku
iki wujude jibles wong Jawa lan basa Jawane ora ana cacate babar pisan.
Aku wong telu nembe
paham wektu dicritani yen pancen dheweke iku keturunan Jawa asli nanging warga
negara Belanda. Rama lan ibune asli Jawa Tengah wis pindhah kewarganegaraan
Belanda, dene dheweke klairan negara Walanda kana watara telung puluh enem
tahun sing kepungkur. Anak tunggal, dene rama lan ibune wis kapundhut kabeh. Dene
niyate nyang Indonesia niyat penelitian ilmiah ngiras-ngirus nggoleki papan
panggone leluhure. Sukur bage yen isih bisa kepethuk sanak kadang sing ana ing
Jawa. Wis banget suwene dheweke nyidham kangen kepengin mangerteni tanah klairane wong tuwane lan kepethuk sanak kadange. Praupane katon serius, swarane saya lirih meh ora keprungu. Critane dumadakan kandheg, kapungkasan bareng tangise sing jebol kaya
tanggul kabotan banyu banjir.
Ora krasa mripatku
kok melu panas lan kekembeng luh, mbakyu sajake uga ngempet tangis. Mung kangmasku
sing sajak anteng, kepara saya kewetu bawa-pangaribawane sing banget tak kagumi
kuwi. Pikirku wiwit bisa nggraita yen wong wadon iki salah sawijine penumpang
sing dhek bengi metu saka kori stasiun. Pantes yen dhek bengi aku ora kasil,
lha wong bulene jebule wujud wong Jawa dudu bule Eropa kaya sing dak
angen-angen wingi. Apa meneh yen mingseg-mingseg ngono kuwi jan jibles wong
Jawa.
“Ee… jebul
panjenengan saestu ta tamu kula? Nggih ngapunten kula mboten nggraita yen
panjenengan, Jeng”, Pangucape kakangku manteb lan mrebawani.
*****
Ana candhake..........<episode 8>
Tidak ada komentar:
Posting Komentar